Het wedervaren van het vlas

Toen ik jong was en schoon
Droeg ik een blauwe kroon
Toen werd ik oud, stijf en voos
Werd ik geslagen vals en boos
Dan werd ik gedragen
Door hogen en lagen
Toen men die eer me onwaardig vond
Toen hielp ik helen menig wond


(Pol de Mont naar een Oost-Vlaams volksliedje)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Lichtmis vroeg de zon aan de toren
Dan gaat alle vlas verloren
 
 
 
 
 
 
Ik smijt mijn vlas bij 't vuur niet
(je moet de kat niet bij de melk zetten) 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Met zijn gat op een hekel zitten
(in een hachelijke positie verkeren) 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Alle dingen blijven zoals het was:
Het begijntje moet spinnen vlas
En de paters drinken uit het grote glas
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zijne rugge staat
(hij is stram van het zware werk) 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
't Es gelijk een muziekreke
(de kapellen staan schots en scheef) 
 
 
 
 
 
 
't Staat in een negerdorp
(de kapellen staan samen in stuiken om ze te beschermen tegen de wind) 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Na het slijten
 
De boeren komen tegen
Uit schuur en huis en stal
Zij danken ons genegen
En 't is dan slijtersbal
Ik drinke dan en 'k zinge
Een lied met zot geweld
O streek, mijn lievelinge
Gegroet, o vlasseveld!

 
(Slijtlied gezongen tijdens de Vredesstoet te St-Goriks in 1945.
Bron: B. Dewilde, Twintig eeuwen vlas in Vlaanderen, 116.)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Over de kwalijke geur van rotend vlas
 
Men zegt, als 't vlas ter Leie ligt
In zware hekkens hekeldicht,
En rotend zuigt het wondersop:
Er stijgt een erg vuil reukske op.
Maar 't volk verdraagt dit geurke graag,
En zegt 't is goed voor long enmaag
En 't doodt de mikroben nog erbij
Beweren en geloven zij

 
(Omer Provoost, De Leiezang)
 
 
 
 
 
 
 
 
Snuift ui deel ip en zwiegt!
(Repliek als iemand klaagt)

 

Index